“Ahşap ev, tavan ya da tavan. Yukarıda bir olay olmuş. Cinayet falan işlenmiş. Diyelim ki, bir kaç saat önce, üç ben saat önce, artık bilemiyorum. İkimiz burada oturuyoruz mesela, yukarıdan kan damlamaya başlıyor, öyle haberimiz oluyor. Ben de “damlar, damlar” diye bir şiir yazmışım, “damlar, damlar” diye. Mürekkebim yeşilmiş, mürekkepli kalemle yazmışım ben. Sonradan sürdü. Gene Niyazi Tarman kürsüde oturuyor. Biz ders çalışıyoruz. Demek etüd dersi. Hani serbest saatlara etüd deniyordu ya, o zamanlar. Benim şiirlerim on tane, belki on beş tane çoğalmış. Bir arkadaşım bir hınzırlık yaptı, birdenbire aldı “Hocam, bakın arkadaş şiirler yazıyor” dedi, ona verdi. Ben de bir şey diyemedim tabii. O da gözlüklerini çıkardı, okudu, okudu. Okuduktan sonra bana şey dedi, “Oğlum” dedi, dönüp bana baktı. “Edip olacağına, edepsiz ol, daha iyi” dedi. Sonra onun ben çok yararını gördüm, Niyazi Tarman’ın, başka açılardan.”

Özcan Yalım’ın evinde, Ece Ayhan’la yaptığı konuşmaların kayıtlarından daktilo edilmiş bir kitap. Bir şairi ve şiirini anlamak adına fazlasıyla faydalı olacak bir kitap. Hazırlayan eleman, Eren Barış, belli ki çokça uğraşmış. Kitaba karnesi, kimliği gibi özel belgeler de konmuş. Önemsiz aslında ama Ece Ayhan’ın ortaokul karnesine bakıyor  olmak insana garip bir haz veriyor. 

En önemli husus, röportaj değil konuşma olması. Bir gazetecilik anlayışı hakim değil, bu yüzden de değerli. Genellikle doğru müdahalelerde bulunuyor Özcan Yalım. Velhasıl okunası kitap. İnce de bir şey, çabuk da akıyor. Alın, bitirin, hediye edin birine öyle bir şey.